Of ik wil of niet, elk voorjaar denk ik aan al die vakanties in huizen aan de Vesterlundvej, waar we nu niet meer komen | column Herman Sandman

In dit artikel:

Herman Sandman beschrijft met weemoed zijn jaarlijkse zomerverblijven in Denemarken, vooral in Virklund in Midden-Jutland bij het meer Thorsø. Elk voorjaar trekt zijn geheugen daarheen: naar het einde van het dorp waar het asfalt overgaat in een zandgrindweg naar de rijen huisjes. Wat ooit vaste traditie was — eerst met vrienden, later met gezin — is gestopt omdat de eigenaren van het zwarte houten huis waarin ze huurden zelf zijn gaan wonen. Dat huis en de plek rondom Vesterlundvej zijn onvervangbaar; alternatieven in nabij Silkeborg brachten niet hetzelfde gevoel.

Sandman roept concrete, intieme scènes op: nachten lang kaarten spelen (risken) met vrienden, vissen in Thorsø, voetbal kijken in café Målet van oud-FC Groningenspeler Bjarne Jensen, naar het muziekfestival Grønrock gaan, of rustig praten in de tuin. Persoonlijke familieherinneringen springen eruit — zijn oudste zoon gewassen in de spoelbak, de open haard aansteken, een Brio-trein op de salontafel, varen met een bootje en het tonen van Himmelbjerget aan zijn kinderen.

Daarnaast flitsen andere vakantieplaatsen voorbij — campings als Castel Rose en Domaine LaCanal, de zee bij Bergen en een lunch in Yport — maar de voorkeur blijft uitgaan naar dat specifieke plekje in Virklund. De toekomst brengt hoop op terugkeer, maar voorlopig blijven het vooral herinneringen.